Jadę do: Nikaragua

Kraj pryciąga głównie turystów zainteresowanych obserwacją ptaków, wulkanami i dawną kulturą.

Nikaragua panorama

Nikaragua jest największym krajem Ameryki Środkowej. Na północy graniczy z Hondurasem, a od strony południowej z Kostaryką. Zachodnią granicę (320 km) stanowi Ocean Spokojny, a wschodnią (480 km) Morze Karaibskie. Linia brzegowa liczy 910 km. Dawniej zamieszkiwali tu Majowi i Aztekowie przybyli z Meksyku, a także plemiona z Kolumbii. Dla korony hiszpańskiej tereny Nikaragui zdobył w 1502 r. Krzysztof Kolumb. Pierwsze osady powstały w 1524 r. za sprawą Hernándeza de Córdoby. Miejsce to upodobali sobie także piraci, którzy zakładali swe bazy na wschodnim wybrzeżu.

Powierzchnia: 129 494 km2
Liczba ludności: ok. 6 026 000
Stolica: Managua
Podział administracyjny: 15 departamentów i 2 regiony autonomiczne (Wybrzeże Karaibskie Południowe i Wybrzeże Karaibskie Północne)
Język urzędowy: hiszpański
Waluta: córdoba

Kiedy jechać

Wschodnie wybrzeże ma charakter laguny, z rafami koralowymi. W głąb lądu robi się bardziej nizinne, miejscami silnie zabagnione. Nosi nazwę Wybrzeża Moskitów. W kierunku zachodnim ciągną się wyżyny, liczne pasma górskie i wulkany. Najwyższym pasmem jest Cordillera Isabelia z górującym na wysokość 2438 m n.p.m. szczytem Mogoton. Wyżyna stanowi północno-wschodnią krawędź rowu tektonicznego z dwoma jeziorami: Nikaragua i Managua. W kraju jest ponad 40 wulkanów, w tym 19 czynnych. Najwyższy to El Viejo (1780 m n.p.m.), a najbardziej znany – Momotombo (1258 m n.p.m.) nad jeziorem Managua, uważany za symbol kraju. Ciekawy jest wulkan Concepción (1258 m n.p.m.) na wyspie Ometepe na jeziorze Nikaragua. W Nikaragui panuje wilgotny i gorący klimat równikowy, a średnie miesięczne temperatury przekraczają 25°C. W wyżej położonych rejonach środkowej części kraju są zazwyczaj niższe o 10°C. Największe opady notuje się na wschodnim wybrzeżu karaibskim (2000–6000 mm), mniej pada na wybrzeżu Pacyfiku (ok. 1500 mm). Na wschodzie rosną bujne lasy równikowe, na zachodzie dominuje sawanna. Najlepszą porą na odwiedzenie Nikaragui jest okres od końca listopada do początku kwietnia. Z Polski do Nikaragui można dotrzeć samolotem (z przesiadką). Z Kostaryki, Hondurasu, Panamy i Gwatemali jeżdżą autobusy. Obywateli polskich przy pobycie do 90 dni nie obowiązują wizy. Szczepienia nie są konieczne, ale warto zaszczepić się przeciwko wściekliźnie, durowi brzusznemu, błonicy, tężcowi, wirusowemu zapaleniu wątroby typu A i B, a także zabrać tabletki przeciwko malarii. Wskazane jest picie wody butelkowanej.

Plaże

Temperatura wody zapewnia doskonałe warunki kąpieli, opalania i leniuchowania na plaży. Wybrzeże Pacyfiku, Morza Karaibskiego oraz brzegi jeziora Nikaragua zaspokoją wszelkie wymagania – gwarantują to piękne, długie plaże i odpowiednia infrastruktura. Najpiękniejszye usytuowane są na południowy zachód od Managui. Są to: m.in. Playa Gigante, Playa Colorado, Playa Maderas, Playa San Juan del Sur, Playa Majaqual i wiele innych. Oprócz piasku, ciepłej wody i pięknych widoków oferują atrakcje dla dzieci, wypożyczalnie sprzętu do surfingu i nurkowania, pełna bazę hotelową i gastronomiczną.

Aktywny wypoczynek

ZółwieNiewątpliwą atrakcją Nikaragui jest wspaniała przyroda, którą można się dogłębnie zachwycać podczas wycieczek do dżungli. Popularne są też obserwacje ptaków i rzadkich gatunków zwierząt (np. żółwi morskich). Na plażach można uprawiać sporty wodne, surfing, windsurfing i kitesurfing, spróbować nurkowania. Można wypłynąć w rejs łodzią lub spróbować połowu ryb na otwartym oceanie, popływać kajakiem. Popularne są piesze wycieczki na wulkany. Jednak chyba największą atrakcją jest volcanoboarding – zjazd na okutej desce (czasami nazywaną sankami) po lawie wulkanicznej Cerro Negro (728 m n.p.m.). Chętni otrzymują strój ochronny, rękawice i gogle. Dotarcie na szczyt ułatwia dojazd ciężarówką. Do innych sportów ekstremalnych należy zabawa w Tarzana, czyli zjazdy na linie w dżungli.

Atrakcje turystyczne

Managua

Stolica kraju rozciąga się na brzegu jeziora o tej samej nazwie. Powstała na miejscu dawnej indiańskiej osady. Duże zniszczenia w zabudowie powstały podczas silnego trzęsienie ziemi w latach 70. minionego wieku. Warto odwiedzić Starą Katedrę (Katedra Antigua) z dwiema wysokimi wieżami, obejrzeć budynki Teatru Narodowego i Pałacu Narodowego oraz piękny stadion. Managua jest dobrą bazą wypadową na wycieczkę do pobliskiego wulkanu Momotombo.

Matagalpa

Miasto oferuję odrobinę odpoczynku od gorącego klimatu, wokół rosną mgliste lasy, uprawia się kawę, a w pobliżu funkcjonowała kopalnia złota. Warto też zobaczyć budynki z czasów kolonialnych, m.in. katedrę św. Piotra, kościół San Jose i Molaquina, a w Pałacu episkopalnym piękną kaplicę El Ateneo z cennymi obrazami przedstawiającymi Świętą Rodzinę. Na uwagę zasługuje też miejscowe Muzeum Kawy i pokazowa hodowla tej używki Selva Negra.

León

Miasto posiada uroczą kolonialną zabudowę, w tym największą w Ameryce Środkowej katedrę San León. Z wieży roztacza się niepowtarzalna panorama miasta i otaczających je stożków wulkanicznych. Przede wszystkim jest doskonałą bazą wypadową – można stąd dojść do wulkanów Cerro Negro i Telica, w pobliżu są atrakcyjne plaże, kusi też wyspa Juan Venado.

Granada

To jedno z najstarszych miast Nikaragui, założone w 1523 r. przez hiszpańskiego konkwistadora Hernándeza de Córdobę na północno-zachodnim brzegu jeziora Nikaragua, u podnóża wulkanu Mombacho. Przez pewien czas ośrodek był stolicą kraju. Obecnie jest ważnym portem nad jeziorem, a także końcową stacją linii kolejowej łączącej pobliskie tereny z Managuą i portami nad Oceanem Spokojnym. W Granadzie zachowała się urokliwa architektura z czasów kolonialnych. Symbolem miasta jest piękna katedra La Merced. Warto też odwiedzić inne świątynie: Guadalupe, Xalteva, San Francisco, Maria Auxiliadora. Sercem miast jest Parque, lokalny targ w wyrobami rzemieślniczymi. Niedaleko miasta znajduje się słynne Lago de Apoya – jezioro w kraterze wulkanu, miejsce odpoczynku mieszkańców.

Lokalne przysmaki

KawaKuchnia Nikaragui jest dość ciekawa. Tradycyjne dania można zjeść wszędzie: w eleganckich restauracjach, lokalnych barach i knajpkach, kupić u ulicznego sprzedawcy. Za narodowe danie uważa się gallo pinto (malowany kogut), jedzone praktycznie do każdego posiłku. To ugotowana czerwona lub czarna fasola, prażona na dużej patelni z dodatkiem ryżu i cebuli, podlana odrobiną wody pozostałej po gotowaniu fasoli, co nadaje potrawie lekko czerwone zabarwienie. Nad Atlantykiem i na wyspach karaibskich potrawę przyrządza się z dodatkiem oleju lub mleczka kokosowego, co nadaje jej kremową konsystencję. Najbardziej sycącym posiłkiem w ciągu dnia jest desayuno nica (śniadanie). Podaje się jajko sadzone lub jajecznicę z cebulą i papryką, smażone plantany (gatunek bananów), smażony lub świeży ser, porcję gallo pinto i tortillę. Dodatkiem jest śmietana oraz salsa z pomidorów i cebuli. Niektórzy jadają też smażony boczek lub kaszankę. Do śniadania pija się sok z „owoców smoka” (pitahaya) lub marakui (calala) oraz kawę. Czasami z rana na stole pojawiają się nacatamales – coś w rodzaju gotowanych na parze dużych pierogów z ciasta kukurydzianego nadziewanych mięsem, ziemniakami i miętą, owiniętych w liście kukurydzy lub babki lancetowatej. Spotyka się tej wariant z mięsem drobiowym, ryżem lub warzywami. Quesillo, tortilla z nadzieniem z twarogu, śmietany i dużej ilości marynowanej cebuli to popularny fast food. W porze obiadowej jada się casado – zestaw składa się z fasoli, ryżu, surówki, smażonych plantanów oraz porcji mięsa, kurczaka lub ryby. Najpopularniejsza sopa de modongo przypomina nasze flaki, ale z dodatkiem ryżu, awokado i sera. Nad Atlantykiem można spróbować kuchni kreolskiej. Najpopularniejsze jest jednogarnkowe danie rondón. Można je przygotować z mięsa, ale miejscowi preferują tą potrawę na bazie ryb i owoców morza, duszonych z warzywami (ziemniaki, maniok, marchew, papryka, chili, plantany) i mlekiem kokosowym. Każdemu posiłkowi towarzyszą bardzo pikantne marynowane warzywa (chillera). Popularną sałatką jest salpicón z mięsem, cebulą, pomidorami, awokado, chili, doprawiona octem i oregano. Ze słodkości popularne jest tres leches (trzy mleka) – biszkopt nasączony mieszanką słodzonego i niesłodzonego mleka skondensowanego oraz śmietany, ozdobiony bita śmietaną. Cajeto de coco powstaje z mleka kokosowego, manioku i cukru. Chętnie pija się napoje owocowe, które powstają z owoców zmiksowanych z wodą lub mlekiem i dodatkiem lodu. Popularna jest także horchata. W Nikaragui rośnie wiele gatunków owoców, często bardzo egzotycznych.

Ciekawostki o Nikaragui

1. Najbardziej znane osoby urodzone w Nikaragui to: Bárbara Carrera (wł. Barbara Kingsbury), amerykańska aktorka filmowa i telewizyjna, Maria Romero Meneses, salezjazka, beatyfikowana w 2002 r. przez Jana Pawła II, Bianca Jagger (wł. Biaca Pérez-Mora Macías), modelka i aktorka, była żona Micka Jaggera z The Rolling Stones, ambasadorka Dobrej Woli Rady Europy, prezeska fundacji humanitarnej i działaczka Amnesty International.
2. Nazwa Wybrzeża Moskitów pochodzi nie od owadów, ale od zniekształconej nazwy miejscowego plemienia indiańskiego Miskito (Moskito). Od XVIII w. do końca XIX w. stworzyli własny kraj zwany Moskitia. Faktycznie jednak tymi terenami zarządzali Brytyjczycy (pojawili się tutaj w 1630 r.), a po ich odejściu w połowie XIX w. kontrolę przejęły władze Hondurasu. W 1860 r. na mocy traktatu z Managui administrację nad Wybrzeżem Moskitów uzyskała Nikaragua.
3. Podobno w Nikaragui temperatura nigdy nie spada poniżej zera. Najniższa zarejestrowana temperatura wynosiła 5,5°C.
4. Najwyższym budynkiem w Nikaragui jest siedziba Banco de Amerika w stolicy kraju. Wzniesiony w 1970 r. ma 61 m wysokości i 17 pięter.

Jolanta Bąk