Świat jest ciekawy: Półwysep Synaj – skarbiec historii, tradycji i natury

Półwysep Synaj to malownicza, górzysto – pustynna kraina. Jest częścią Egiptu i stanowi bramę oddzielającą Afrykę od Azji. Otaczają go wody Zatoki Sueskiej, Zatoki Akaba i Morza Śródziemnego i Morza Czerwonego. Miejsce to jest cichsze i spokojniejsze od innych części Egiptu, a przy tym ciekawe pod wieloma względami.
Synaj znany jest przede wszystkim z Biblii. Zwiedzając półwysep, nie można uciec przed wszechobecną tu historią. Wędrówka po nim to stąpanie po biblijnych śladach. Jest to miejsce uważane za święte przez wyznawców chrześcijaństwa, judaizmu i islamu. Tu miało miejsce wiele wydarzeń, o których wspomina Biblia.
Właśnie na Synaju, według przekazów biblijnych, Bóg miał objawić się Mojżeszowi, nakazując mu wyprowadzenie Izraelitów z niewoli egipskiej.
Samo Morze Czerwone, graniczące z półwyspem od południowej strony, także wiąże się ze znanym ze Starego Testamentu zdarzeniem. Biblia mówi, że gdy po wyjściu Mojżesza i jego narodu z Egiptu ruszyły za nimi wojska faraona, wody morza rozstąpiły się, tak że Izraelici bez przeszkód przeszli po suchej ziemi.
Również na Górze Syjon, utożsamianej z biblijną górą Horeb, Bóg przekazał Mojżeszowi kamienne tablice z wypisanymi dziesięcioma przykazaniami oraz zawarł za jego pośrednictwem przymierze z narodem izraelskim.
W czasie czterdziestoletniej wędrówki do Ziemi Obiecanej Izraelici wielokrotnie zakładali na terenie półwyspu swoje obozowiska. Stąd też Mojżesz wysłał dwunastu zwiadowców, by zobaczyli Kanaan.
Według tradycji na terenie Półwyspu Synaj znajduje się studnia, przy której Mojżesz spotkał siedem córek Jetro, z których najstarsza, Sefora, została później jego żoną.
Z miejscem tym wiąże się wreszcie wydarzenie znane z Nowego Testamentu – tędy Maryja i Józef wraz z Jezusem uciekali do Egiptu przed Herodem.
Szukając biblijnych i historycznych śladów, warto przespacerować się po półwyspie, bliżej poznając jego wspaniałą architekturę i przyrodę.
Najwyższym szczytem Półwyspu jest Góra Świętej Katarzyny. Jej wysokość wynosi 2629 m n.p.m. Jednocześnie jest ona najwyższą górą w całym Egipcie.
Na jej szczycie mieści się Kaplica św. Katarzyny, zaś u podnóża – Klasztor Świętej Katarzyny.
Kim była osoba, której poświęcone zostało to miejsce? Święta Katarzyna jest jedną z najbardziej znanych świętych kościoła katolickiego i prawosławnego, choć jej istnienia nie udało się potwierdzić z całą pewnością.
Według tradycji urodziła się w Aleksandrii i wywodziła się z rodu królewskiego. Była osobą zamożną i wykształconą. Już w młodym wieku złożyła dozgonne śluby czystości, dlatego też odrzucała składane jej propozycje małżeństwa. Katarzyna, będąc chrześcijanką, czyniła starania, by umacniać wierze innych chrześcijan, prześladowanych przez cesarza Maksencjusza. Próbowała również przekonać do swych poglądów religijnych samego cesarza. Ten zorganizował dysputę z udziałem kilkunastu mędrców i filozofów. Wzięła w niej udział także Katarzyna. Pod jej wpływem filozofowie przeszli na wiarę chrześcijańską. Z tego powodu cesarz kazał uwięzić Katarzynę i skazał ją na śmierć. Wcześniej miała ona być poddana torturom. Legenda mówi, że w pewnym momencie jedno z narzędzi tortur zostało zniszczone przez anioła, więc Katarzynę ścięto, zaś jej ciało aniołowie wznieśli w górę i umieścili na najwyższym szczycie Egiptu – tam, gdzie dziś znajduje się poświęcona jej, wspomniana kaplica.
W X wieku mnisi zabrali stamtąd ciało Katarzyny i umieścili w wybudowanym u stóp góry klasztorze. Właśnie na jej cześć klasztor i górę nazwano jej imieniem, a w miejscu tym rozwinął się jej kult jako świętej.
Klasztor Świętej Katarzyny jest najstarszym klasztorem chrześcijańskim spośród wszystkich dziś istniejących. Jego początków należy upatrywać w 337 roku. Wtedy to cesarzowa Helena, matka Konstantyna Wielkiego, kazała wznieść kaplicę w miejscu, gdzie według tradycji biblijnej Bóg objawił się Mojżeszowi pod postacią płonącego krzewu. Ciekawostką jest fakt, iż za bazyliką klasztorną rośnie wiecznie zielony krzew, utożsamiany właśnie z owym gorejącym krzewem. Jest to jedyny krzak tego gatunku na całym półwyspie. Wszelkie próby przeszczepienia go w inne miejsce nie powiodły się.
W klasztorze znajduje się piękne rzeźbiony i bogato zdobiony ikonostas, za nim zaś mieści się Kaplica Krzewu Gorejącego. Podziwiać tam można również piękne ikony i mozaiki. Klasztorna biblioteka poszczycić się może bogatym zbiorem manuskryptów i starodruków. Warto odwiedzić dziedziniec klasztorny. Tam właśnie znajduje się wspomniana wcześniej Studnia Mojżesza, przy której miał poznać swoją przyszłą żonę.
W pobliżu Góry Świętej Katarzyny znajduje się drugi pod względem wysokości szczyt na półwyspie – Góra Synaj, zwana też Górą Mojżesza. Mierzy ona 2285 m n.p.m. Właśnie tu, według tradycji, Mojżesz miał otrzymać od Boga tablice z dziesięciorgiem przykazań.
Nie tylko z powodów historyczno – biblijnych Góra Synaj jest ciekawym miejscem. Stanowi ona wyzwanie dla miłośników górskich wędrówek. Na jej szczyt prowadzą dwa szlaki turystyczne. Pierwszy z nich to tzw. Wielbłądzia Ścieżka (zwana też Ścieżką Paschy) – jest to szlak dłuższy, lecz za to łatwiejszy. Drugi ze szlaków jest krótszy, ale trudniejszy do wchodzenia. Droga ta nosi nazwę Ścieżka Pana Naszego Mojżesza, zwana jest także Schodami Pokutnymi. Trudność pokonania tej trasy wiąże się koniecznością wspinania się na wysokie kamienne stopnie, Niektóre z nich mają nawet metr wysokości, a wszystkich jest 3750. Z droga tą wiąże się ciekawa legenda. Podobno schody wykuł w skale żyjący w VI wieku pewien mnich. Praca ta miała być pokutą za dokonaną przez niego zbrodnię. Na szlaku tym znajduje się tzw. Brama Eliasza oraz Brama Wiary. Według tradycji biblijny prorok Eliasz usłyszał w tym miejscu głos Boga, natomiast w pobliskiej grocie, zwanej Jaskinią Eliasza, ukrywał się przed królową Izebel (Jezabel), która prześladowała proroków Boga i rozkazała ich zabić.
Wspomnianych miejsc, pełnych historii i tradycji, nie można ominąć podczas wędrówki po Półwyspie Synaj. Ale warto też wiedzieć, iż półwysep ten to prawdziwy skarbiec bogactw natury.
Wspaniałym miejscem jest tamtejszy Park Narodowy Ras Muhammad. Mieści się on na najbardziej wysuniętym na południe skrawku Synaju, otoczonym pięknymi lagunami. Znajdują się tam doskonałe miejsca przeznaczone do nurkowania. Pod wodą można podziwiać zachwycającą rafę koralową, którą buduje ponad 150 gatunków koralowców i tysiące różnokolorowych ryb. W parku znajduje się ponadto obserwatorium rekinów.
Prawdziwy raj dla nurków to także okolice Dahab – turystycznej miejscowości na Półwyspie Synaj. Wody

Półwysep Synaj to malownicza, górzysto – pustynna kraina. Jest częścią Egiptu i stanowi bramę oddzielającą Afrykę od Azji. Otaczają go wody Zatoki Sueskiej, Zatoki Akaba i Morza Śródziemnego i Morza Czerwonego. Miejsce to jest cichsze i spokojniejsze od innych części Egiptu, a przy tym ciekawe pod wieloma względami.
Synaj znany jest przede wszystkim z Biblii. Zwiedzając półwysep, nie można uciec przed wszechobecną tu historią. Wędrówka po nim to stąpanie po biblijnych śladach. Jest to miejsce uważane za święte przez wyznawców chrześcijaństwa, judaizmu i islamu. Tu miało miejsce wiele wydarzeń, o których wspomina Biblia.
Właśnie na Synaju, według przekazów biblijnych, Bóg miał objawić się Mojżeszowi, nakazując mu wyprowadzenie Izraelitów z niewoli egipskiej.
Samo Morze Czerwone, graniczące z półwyspem od południowej strony, także wiąże się ze znanym ze Starego Testamentu zdarzeniem. Biblia mówi, że gdy po wyjściu Mojżesza i jego narodu z Egiptu ruszyły za nimi wojska faraona, wody morza rozstąpiły się, tak że Izraelici bez przeszkód przeszli po suchej ziemi.
Również na Górze Syjon, utożsamianej z biblijną górą Horeb, Bóg przekazał Mojżeszowi kamienne tablice z wypisanymi dziesięcioma przykazaniami oraz zawarł za jego pośrednictwem przymierze z narodem izraelskim.
W czasie czterdziestoletniej wędrówki do Ziemi Obiecanej Izraelici wielokrotnie zakładali na terenie półwyspu swoje obozowiska. Stąd też Mojżesz wysłał dwunastu zwiadowców, by zobaczyli Kanaan.
Według tradycji na terenie Półwyspu Synaj znajduje się studnia, przy której Mojżesz spotkał siedem córek Jetro, z których najstarsza, Sefora, została później jego żoną.
Z miejscem tym wiąże się wreszcie wydarzenie znane z Nowego Testamentu – tędy Maryja i Józef wraz z Jezusem uciekali do Egiptu przed Herodem.
Szukając biblijnych i historycznych śladów, warto przespacerować się po półwyspie, bliżej poznając jego wspaniałą architekturę i przyrodę.
Najwyższym szczytem Półwyspu jest Góra Świętej Katarzyny. Jej wysokość wynosi 2629 m n.p.m. Jednocześnie jest ona najwyższą górą w całym Egipcie.
Na jej szczycie mieści się Kaplica św. Katarzyny, zaś u podnóża – Klasztor Świętej Katarzyny.
Kim była osoba, której poświęcone zostało to miejsce? Święta Katarzyna jest jedną z najbardziej znanych świętych kościoła katolickiego i prawosławnego, choć jej istnienia nie udało się potwierdzić z całą pewnością.
Według tradycji urodziła się w Aleksandrii i wywodziła się z rodu królewskiego. Była osobą zamożną i wykształconą. Już w młodym wieku złożyła dozgonne śluby czystości, dlatego też odrzucała składane jej propozycje małżeństwa. Katarzyna, będąc chrześcijanką, czyniła starania, by umacniać wierze innych chrześcijan, prześladowanych przez cesarza Maksencjusza. Próbowała również przekonać do swych poglądów religijnych samego cesarza. Ten zorganizował dysputę z udziałem kilkunastu mędrców i filozofów. Wzięła w niej udział także Katarzyna. Pod jej wpływem filozofowie przeszli na wiarę chrześcijańską. Z tego powodu cesarz kazał uwięzić Katarzynę i skazał ją na śmierć. Wcześniej miała ona być poddana torturom. Legenda mówi, że w pewnym momencie jedno z narzędzi tortur zostało zniszczone przez anioła, więc Katarzynę ścięto, zaś jej ciało aniołowie wznieśli w górę i umieścili na najwyższym szczycie Egiptu – tam, gdzie dziś znajduje się poświęcona jej, wspomniana kaplica.
W X wieku mnisi zabrali stamtąd ciało Katarzyny i umieścili w wybudowanym u stóp góry klasztorze. Właśnie na jej cześć klasztor i górę nazwano jej imieniem, a w miejscu tym rozwinął się jej kult jako świętej.
Klasztor Świętej Katarzyny jest najstarszym klasztorem chrześcijańskim spośród wszystkich dziś istniejących. Jego początków należy upatrywać w 337 roku. Wtedy to cesarzowa Helena, matka Konstantyna Wielkiego, kazała wznieść kaplicę w miejscu, gdzie według tradycji biblijnej Bóg objawił się Mojżeszowi pod postacią płonącego krzewu. Ciekawostką jest fakt, iż za bazyliką klasztorną rośnie wiecznie zielony krzew, utożsamiany właśnie z owym gorejącym krzewem. Jest to jedyny krzak tego gatunku na całym półwyspie. Wszelkie próby przeszczepienia go w inne miejsce nie powiodły się.
W klasztorze znajduje się piękne rzeźbiony i bogato zdobiony ikonostas, za nim zaś mieści się Kaplica Krzewu Gorejącego. Podziwiać tam można również piękne ikony i mozaiki. Klasztorna biblioteka poszczycić się może bogatym zbiorem manuskryptów i starodruków. Warto odwiedzić dziedziniec klasztorny. Tam właśnie znajduje się wspomniana wcześniej Studnia Mojżesza, przy której miał poznać swoją przyszłą żonę.
W pobliżu Góry Świętej Katarzyny znajduje się drugi pod względem wysokości szczyt na półwyspie – Góra Synaj, zwana też Górą Mojżesza. Mierzy ona 2285 m n.p.m. Właśnie tu, według tradycji, Mojżesz miał otrzymać od Boga tablice z dziesięciorgiem przykazań.
Nie tylko z powodów historyczno – biblijnych Góra Synaj jest ciekawym miejscem. Stanowi ona wyzwanie dla miłośników górskich wędrówek. Na jej szczyt prowadzą dwa szlaki turystyczne. Pierwszy z nich to tzw. Wielbłądzia Ścieżka (zwana też Ścieżką Paschy) – jest to szlak dłuższy, lecz za to łatwiejszy. Drugi ze szlaków jest krótszy, ale trudniejszy do wchodzenia. Droga ta nosi nazwę Ścieżka Pana Naszego Mojżesza, zwana jest także Schodami Pokutnymi. Trudność pokonania tej trasy wiąże się koniecznością wspinania się na wysokie kamienne stopnie, Niektóre z nich mają nawet metr wysokości, a wszystkich jest 3750. Z droga tą wiąże się ciekawa legenda. Podobno schody wykuł w skale żyjący w VI wieku pewien mnich. Praca ta miała być pokutą za dokonaną przez niego zbrodnię. Na szlaku tym znajduje się tzw. Brama Eliasza oraz Brama Wiary. Według tradycji biblijny prorok Eliasz usłyszał w tym miejscu głos Boga, natomiast w pobliskiej grocie, zwanej Jaskinią Eliasza, ukrywał się przed królową Izebel (Jezabel), która prześladowała proroków Boga i rozkazała ich zabić.
Wspomnianych miejsc, pełnych historii i tradycji, nie można ominąć podczas wędrówki po Półwyspie Synaj. Ale warto też wiedzieć, iż półwysep ten to prawdziwy skarbiec bogactw natury.
Wspaniałym miejscem jest tamtejszy Park Narodowy Ras Muhammad. Mieści się on na najbardziej wysuniętym na południe skrawku Synaju, otoczonym pięknymi lagunami. Znajdują się tam doskonałe miejsca przeznaczone do nurkowania. Pod wodą można podziwiać zachwycającą rafę koralową, którą buduje ponad 150 gatunków koralowców i tysiące różnokolorowych ryb. W parku znajduje się ponadto obserwatorium rekinów.
Prawdziwy raj dla nurków to także okolice Dahab – turystycznej miejscowości na Półwyspie Synaj. Wody Zatoki Dahab również kryją w sobie przepiękne rafy koralowe, zaś tamtejsze złociste plaże potwierdzają słuszność nazwy tego miejsca: słowo „dahab” oznacza bowiem po arabsku „złoto”.
Znakomite miejsca do nurkowania to także Cieśnina Tirańska, wody wokół wysp Tiran i Samafir, a także w okolicy przylądka Ras Nasrani.
Miłośnicy przyrody z pewnością docenią znajdujący się na Półwyspie Synaj Park Narodowy Nabk (Nabq), który porastają lasy mangrowe (namorzynowe), leżące na rzadkich dla tego regionu bagnach. Zamieszkiwany jest przez wiele różnorodnych gatunków ptaków, gazele, lisy pustynne czy kozy skalne.
Prawdziwym cudem natury jest położony południowo – zachodniej części półwyspu Kolorowy Kanion. Ma on ponad 2 kilometry głębokości i jest trzecim co do wielkości kanionem na świecie. Zachwyca on niesamowitym, bajkowym krajobrazem. Można w nim podziwiać wspaniałe, jedyne w swoim rodzaju różnobarwne formacje skalne, wyrzeźbione przez naturę - wodę, wiatr i piasek. Ich wysokość dochodzi nawet do 40 metrów. Oczarowują one niezwykłymi kształtami, mienią się wieloma kolorami, przybierając barwy: białą, żółtą, brązową, purpurową. Przejście dnem Kolorowego Kanionu jest wspaniałym przeżyciem.
Wymienione tu obiekty i miejsca należą do tych najważniejszych i najciekawszych spośród wszystkich znajdujących się na Półwyspie Synaj. Wystarczą jednak w zupełności do tego, by potwierdzić, iż półwysep ten to prawdziwy skarbiec historii, tradycji i natury.

również kryją w sobie przepiękne rafy koralowe, zaś tamtejsze złociste plaże potwierdzają słuszność nazwy tego miejsca: słowo „dahab” oznacza bowiem po arabsku „złoto”.
Znakomite miejsca do nurkowania to także Cieśnina Tirańska, wody wokół wysp Tiran i Samafir, a także w okolicy przylądka Ras Nasrani.
Miłośnicy przyrody z pewnością docenią znajdujący się na Półwyspie Synaj Park Narodowy Nabk (Nabq), który porastają lasy mangrowe (namorzynowe), leżące na rzadkich dla tego regionu bagnach. Zamieszkiwany jest przez wiele różnorodnych gatunków ptaków, gazele, lisy pustynne czy kozy skalne.
Prawdziwym cudem natury jest położony południowo – zachodniej części półwyspu Kolorowy Kanion. Ma on ponad 2 kilometry głębokości i jest trzecim co do wielkości kanionem na świecie. Zachwyca on niesamowitym, bajkowym krajobrazem. Można w nim podziwiać wspaniałe, jedyne w swoim rodzaju różnobarwne formacje skalne, wyrzeźbione przez naturę - wodę, wiatr i piasek. Ich wysokość dochodzi nawet do 40 metrów. Oczarowują one niezwykłymi kształtami, mienią się wieloma kolorami, przybierając barwy: białą, żółtą, brązową, purpurową. Przejście dnem Kolorowego Kanionu jest wspaniałym przeżyciem.
Wymienione tu obiekty i miejsca należą do tych najważniejszych i najciekawszych spośród wszystkich znajdujących się na Półwyspie Synaj. Wystarczą jednak w zupełności do tego, by potwierdzić, iż półwysep ten to prawdziwy skarbiec historii, tradycji i natury.

Dorota Pansewicz