Świat jest ciekawy: Najsłynniejsze budowle Paryża

Paryż – jedno z najchętniej odwiedzanych miast europejskich, cel wycieczek wielu osób. Jak pokazują statystyki, kilka miejsc szczególnie upodobali sobie turyści, przybywający do tego miasta. Warto dowiedzieć się, co jest w nich takiego szczególnego.
Jedną z najbardziej znanych budowli w Paryżu jest gotycka Katedra Notre-Dame. Jednocześnie jest ona jedną z najsłynniejszych katedr na świecie. Jej nazwę, odnoszącą się do Matki Bożej, tłumaczy się jako „Nasza Pani”.
Budowę jej rozpoczęto w 1163r., zaś zakończono w drugiej połowie XIII w. Inicjatorem budowy był biskup Maurice de Sully. Katedra była parokrotnie przebudowywana i restaurowana w XVII, XVIII i XIX w. Jest to pięcionawowy kościół z emporami, transeptem, prezbiterium z obejściem i wieńcem kaplic. Posiada dwuwieżową fasadę z wielką rozetą i przepięknymi witrażami. Pod rozetą rozciąga się tzw. galeria królewska. Bogato dekorowane portale należą do najwybitniejszych dzieł rzeźby gotyckiej.
Jedną z ciekawostek wnętrza katedry są piękne organy, zaliczane do najlepszych w kraju. Posiadają aż 7374 piszczałki. W katedrze często organizowane są koncerty.
W XIX-wiecznym skarbcu katedralnym znajdują się liczne dzieła sztuki oraz arcydzieła sztuki złotniczej. Przechowywany jest tam również relikwiarz drzewa świętego, który towarzyszył koronacjom królów Polski, poczynając od Władysława Jagiełły. Był częścią skarbca koronnego, który wywiózł z Polski po swej abdykacji król Jan Kazimierz.
W katedrze znajduje się również tablica, upamiętniająca wydarzenie związane z naszym krajem. Otóż w 1573 r. Henryk Walezy spotkał się tu z posłami polskimi, którzy zaoferowali mu koronę, i zaprzysiągł umowę z polską szlachtą, tzw. artykuły henrykowskie.
W tylnej części katedry znajduje się wejście na wieżę. Na jej taras, z którego można podziwiać przepiękną panoramę Paryża, prowadzi 387 schodów.
Choć francuscy królowie nie byli koronowani w Notre-Dame (koronacje odbywały się w katedrze w Reims), to i tu miały miejsce ważne wydarzenia, jak ślub Henryka z Nawarry (późniejszego króla Henryka IV)., ślub króla Ludwika XIV, koronacja Napoleona I oraz chrzest jego syna, Napoleona II. W 1944 r. generał Charles de Gaulle uczestniczył w celebrowanej tu uroczystej mszy świętej dziękczynnej za wyzwolenie Paryża. W 1970 r. natomiast odbyła się msza żałobna po śmierci generała.
Katedra Notre-Dame znana jest na świecie nie tylko z powodu pięknej architektury i historycznego znaczenia. Rozsławiło ją również dzieło Victora Hugo: XIX-wieczna powieść historyczna „Katedra Marii Panny w Paryżu”, znana w Polsce również pod tytułem „Dzwonnik z Notre-Dame”.
Jej akcja rozgrywa się w średniowiecznym Paryżu. Głównym wątkiem tej rozbudowanej tematycznie powieści są dzieje miłości archidiakona Klaudiusza Frollo do pięknej Cyganki Esmeraldy. Pisarz stworzył także ciekawą, słynną postać garbatego dzwonnika Notre-Dame, Quasimodo. Oprócz wymienionych postaci prawdziwą bohaterką książki Victora Hugo jest właśnie Katedra Notre-Dame – to w jej cieniu rozgrywają się wszystkie wydarzenia, ona jest ich milczącym świadkiem. Warto wiedzieć, że powieść ta powstała pod wpływem odnalezienia przez autora na ścianie katedry greckiego napisu „ΑΝАΓΚΗ”, co oznacza „przeznaczenie”. Na motywach powieści powstały inne utwory opowiadające o Frollo, Esmareldzie, Quasimodo i Notre-Dame: balet „Esmeralda” z 1844 r., film animowany „Dzwonnik z Notre Dame” z 1996 r. oraz francuski musical „Notre-Dame de Paris” z przepiękną muzyką i znanym piosenkarzem Garou w roli Quasimodo.
Kolejną słynną budowlą paryską jest Bazylika Najświętszego Serca, czyli Bazylika Sacré-Cœur, nazywana też potocznie białą bazyliką, ze względu na elewację wykonaną z białego trawertynu, zwanego alabastrem egipskim. Wznosi się ona na szczycie wzgórza Montmartre, a jej wierzchołek jest drugim po wieży Eiffla najwyższym punktem Paryża. Jest to imponującej wielkości obiekt. Świątynia liczy ok. 100 metrów długości i 50 metrów szerokości. Kopuły bazyliki mają 79 metrów wysokości, zaś wysokość głównej wieży wynosi 83 metry. Znajduje się w niej najcięższy dzwon w Paryżu (w całości waży 19 ton, zaś samo jego serce – 500 kg). Ze szczytu kopuły można podziwiać panoramę miasta.
Z powstaniem bazyliki wiąże się ciekawa historia. Gdy w 1870 roku rozpoczęła się wojna francusko – pruska, dwaj francuscy przemysłowcy złożyli pewną przysięgę. Obiecali, że jeśli po wojnie Paryż będzie wyglądać tak samo, jak przed jej wybuchem, to w ramach dziękczynienia wybudują bazylikę ku czci Serca Jezusowego. Gdy po roku wojna zakończyła się, okazało się, że miasto pozostało nietknięte. Wówczas obaj przemysłowcy postanowili dochować swego przyrzeczenia. Budowę bazyliki rozpoczęto w 1876 r., zaś zakończoną ją w 1914. Konsekracja świątyni, ze względu na wybuch I wojny światowej, opóźniła się – miała miejsce dopiero w 1919 r. Dziś bazylikę odwiedza wiele osób – zarówno pielgrzymów, jak i turystów podziwiających piękno widoków rozpościerających się ze wzgórza Montmartre.
Następnym najchętniej odwiedzanym paryskim obiektem jest Luwr – dawny pałac królewski, dziś jedno z najstarszych, największych i najważniejszych muzeów świata. Założone zostało w 1793r. Mieści się w centrum Paryża, na prawym brzegu Sekwany.
Do muzeum wchodzi się przez szklaną piramidę, pokrywającą podziemny hol, w którym znajdują się wejścia do wszystkich trzech skrzydeł Luwru. W podziemiach znajdują się: sale wystaw czasowych, audytorium, wielka księgarnia, restauracje. Liczba wszystkich zgromadzonych eksponatów w muzeum sięga 380 tysięcy. Choć zwiedzającym udostępnia się jedynie ok. 10 % zbiorów, to i tak jest co podziwiać. Kolekcje Luwru podzielone zostały na następujące działy: Starożytna Sztuka Wschodnia i Sztuka Islamu, Sztuka Egipska, Sztuka Grecka, Rzymska i Etruska, Rzemiosło Artystyczne, Rzeźby, Grafika, Malarstwo. Osobny dział zajmuje historia Luwru.
Do najsłynniejszych dzieł Luwru należą:
Hieronim Bosch: „Statek głupców”; Caravaggio: „Śmierć Dziewicy”, „Portret Alofa de Wignacourta”, „Wróżenie z ręki”; Antonio da Correggio: „Venus z Kupidem i Satyrem”; Jacques-Louis David: „Przysięga Horacjuszy”; Leonardo da Vinci: „Bacchus”, „Mona Lisa”, „Św. Jan Chrzciciel”, „Madonna w grocie”, „Madonna z dzieciątkiem i św. Anną”; Eugène Delacroix: „Barka Dantego”, „Rzeź na Chios”, „Wolność wiodąca lud”, „Kobiety z Algieru”, „Śmierć Sardanapala”, „Młody tygrys”; Antoine-Jean Gros: „Bonaparte u zadżumionych w Jaffie”; Théodore Géricault: „Szaser”, „Tratwa Meduzy”; Jean Auguste Dominique Ingres: „Wielka Odaliska”; Antonello da Messina: „Chrystus przy kolumnie”; Andrea Mantegna: „Triumf Cnoty”; Rafael: „Piękna ogrodniczka”, „Autoportret z przyjacielem”, „Św. Grzegorz”, „Św. Michał”, „Św. Michał pokonuje szatana”, „Portret Baltazara Castiglione”; Peter Paul Rubens: „Cykl Medycejski”; Johannes Vermeer: „Astronom”; Paolo Veronese: „Wesele w Kanie Galilejskiej”.
Wieża Eiffla (La Tour Eiffel) – symbol Francji, to kolejny obiekt cieszący się wielką popularnością wśród odwiedzających Paryż. Jest to najwyższa budowla w Paryżu i piąta pod względem wysokości we Francji. Znajduje się w centrum miasta, nad Sekwaną. Powstała w celu uświetnienia Wystawy Światowej, zorganizowanej w Paryżu w 1889 r. Jednocześnie miała też uczcić stulecie Wielkiej Rewolucji Francuskiej. Choć jej nazwa pochodzi od nazwiska Gustawa Eiffla, rzeczywistymi pomysłodawcami konstrukcji byli dwaj jego pracownicy: Maurice Koechlin i Émile Nouguier. Wspólnie zgłosili oni patent na projekt budowli, później zaś Eiffel odkupił od swych wspólników prawa autorskie.
Na wieży dostępne są trzy platformy widokowe. Na dwie z nich można dotrzeć schodami, na trzecią można dostać się jedynie windą. Rozciągają się z nich niesamowite, nastrojowe widoki, które warto podziwiać zarówno w dzień, jak i nocą. Na pierwszym i drugim poziomie znajdują się urocze bistra, serwujące doskonałe dania, pyszne przekąski i znakomite wina.
Z Wieżą Eiffla wiąże się kilka interesujących faktów.
Początkowo była ona najwyższą budowlą świata. Status ten utraciła po tym, jak w 1930 r. wybudowano w Nowym Jorku wyższy od niej wieżowiec 40 Wall Street, niedługo zaś potem jeszcze wyższy – Chrysler Building.
Wieża co siedem lat jest odmalowywana – na ten cel zużywa się ok. 50 ton farby.
Wielu śmiałków chciało zmierzyć się na różne sposoby z wieżą Eiffla. Wspinali się na nią alpiniści, zjeżdżano po jej schodach na rowerze, skakano z niej na spadochronie, dokonywano rozmaitych akrobacji wysokościowych.
W upalne dni wysokość wieży, z powodu rozszerzalności metalu, może wzrastać o kilka – kilkanaście centymetrów.
Rocznie odwiedza ją około trzech milionów turystów.
Zaprezentowane tu cztery budowle – swoiste wizytówki i znaki rozpoznawcze Francji i Paryża – są chyba wystarczającymi powodami, by odwiedzić ten kraj i to miasto. Warto na własne oczy przekonać się, w czym tkwi powód ich popularności.

Dorota Pansewicz