Świat jest ciekawy: Ekwador – kraj jedyny w swoim rodzaju

Ekwador to niewielkie państwo położone w Ameryce Południowej. Choć niewielkie – to charakteryzuje się wieloma cechami, które świadczą o jego wyjątkowości. Jest to kraj bardzo zróżnicowany pod względem geograficznym, przyrodniczym i kulturowym.
Jego nazwa pochodzi od hiszpańskiego słowa oznaczającego „równik”, co wiąże się z faktem, iż Ekwador należy do państw równikowych.
W krajobrazie Ekwadoru znaleźć można wiele różnorodności: zieloną dżunglę amazońską, piękne, majestatyczne góry Andy, urokliwe plaże nad brzegiem Pacyfiku oraz niezwykłe Wyspy Galapagos.
Wyspy te są jednym z najbardziej wyjątkowych miejsc Ekwadoru.
Wyspy Galapagos to należący do tego państwa archipelag górzystych wysp pochodzenia wulkanicznego. Składa się on z 13 większych wysp, 3 mniejszych oraz 107 innych wysepek i skał rozproszonych na obszarze wynoszącym prawie 60 tysięcy kilometrów kwadratowych. Położony jest na Oceanie Spokojnym, około 1000 kilometrów od Ekwadoru. Do państwa tego został przyłączony w 1832 roku.
Urzędowa nazwa wysp to Archipelag Kolumba. Bardziej znane są one natomiast pod nazwą Wyspy Żółwie. Wiąże się ona z występowaniem na archipelagu żółwi słoniowych – są to jedne z największych żółwi na świecie.
Inna ciekawą nazwę nadał archipelagowi w XVI wieku kapitan Diego de Rivandeira. Sądząc, iż wyspy te dryfują po morzu, nazwał je Zaczarowanymi Wyspami. Mimo że wyspy w rzeczywistości nie dryfują, ze względu na ich wyjątkowość można śmiało określić je mianem zaczarowanych.
Odkrył je przypadkowo w 1535 roku biskup Tomas de Berlanga, gdy płynął do Peru. W czasie żeglugi jego statek został zniesiony przez silne prądy morskie na pełny ocean, a po jakimś czasie dotarł do archipelagu.
Wyspy Galapagos rozgłos i sławę zyskały za sprawą angielskiego przyrodnika, Karola Darwina. Przybył on tam w 1835 roku na statku Beagle. Na wyspach spędził pięć tygodni, prowadząc badania nad tamtejszą przyrodą, a w szczególności nad gatunkami fauny i flory występującymi tylko w tym miejscu. Jego badania, poczynione obserwacje i przeprowadzone doświadczenia zaowocowały sformułowaniem przez niego teorii ewolucji i wydaniem w 1859 roku obszernego dzieła naukowego „O pochodzeniu gatunków drogą naturalnego doboru…”. Praca ta, z racji tego, iż przeczyła treści biblijnej Księgi Rodzaju, wywołała w świecie ogromne poruszenie i spotkała się z gwałtowną krytyką.
Ciekawostką związaną z Wyspami Galapagos jest fakt, iż nigdy nie były one przyłączone do lądu stałego. Kiedyś stanowiły jedną dużą wyspę, później zaś, w wyniku ruchów tektonicznych, rozpadła się na mniejsze wyspy i wysepki.
Na terenie archipelagu utworzony został w 1959 roku Park Narodowy Galapagos, zajmujący powierzchnię 6938 kilometrów kwadratowych. Ze względu na występowanie na Galapagos licznych endemitów (gatunków unikatowych, charakterystycznych tylko dla danego miejsca), wyspy zostały wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.
Do występujących tam endemicznych gatunków zwierząt należą m.in.: żółw słoniowy, drozd przedrzeźniacz, sowa galapagoska, gekon galapagoski, legwan lądowy, legwan morski, legwan z Santa Fe, siedem gatunków jaszczurek lawowych, trzynaście gatunków zięb, pingwin równikowy, myszołów galapagoski, nielotny kormoran galapagoski. Ponadto występują tam lwy morskie, rekiny, wieloryby, gołębie, albatrosy, głuptaki niebieskonogie, flamingi, pelikany. Warto dodać, iż gniazduje tutaj aż 89 gatunków ptaków, z czego 76 gatunków nie występuje poza Galapagos nigdzie indziej.
Krajobraz wysp charakteryzuje się występowaniem lagun jezior, piaszczystych i kamienistych plaż, ostro zwieńczonych skał. Szata roślinna obfituje w kaktusy, krzewiaste zarośla, obszary trawiaste i lasy. Wokół wysp znajdują się miejsca przeznaczone do nurkowania, w których pod wodami rozciągają się wspaniałe krajobrazy.
Co ciekawe, ptaki i zwierzęta są tak przyzwyczajone do obecności ludzi, że nie boja się ich. Tym samym spacer po Galapagos, wśród tamtejszej fauny lub pływanie w towarzystwie fok zaliczyć można do niezapomnianych przeżyć.
Nie tylko jednak Wyspy Galapagos świadczą o wyjątkowości Ekwadoru.
Na uwagę zasługuje stolica tego kraju – Quito. Miasto to znajduje się na wysokości 2850 m n.p.m. i położone jest na stokach wulkanu Pichincha. Nazwa Ouito pochodzi od wymarłego dziś plemienia Kwitu. Miasto zostało założone na ruinach inkaskiej osady. Charakteryzuje się znakomicie zachowaną architekturą staromiejską, wspaniałymi, cennymi zabytkami, przepięknymi placami. Właśnie z tego powodu zostało ono w1978 roku wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa Ludzkości UNESCO.
Nie jest to jedyne ekwadorskie miasto, które doświadczyło tego zaszczytu. Na liście UNESCO znajduje się również Cuenca – miasto założone w 1557 roku, posiadające zachwycającą zabytkową zabudowę. Obecnie stanowi ważne centrum rzemiosła w Ekwadorze.
Ekwador przecina tzw. Wielka Dolina Centralna, zwana także Aleją Wulkanów. Autorem tej nazwy jest niemiecki przyrodnik i podróżnik Aleksander von Humboldt (1769 – 1859). Właśnie na tym terenie znajdują się najwyższe i najwspanialsze wulkany świata.
Do najbardziej znanych należy wulkan Cotopaxi. Jego wysokość wynosi 5897 m n.p.m. Jest to czynny wulkan o ciekawym, niemal idealnie stożkowatym kształcie, położony około 50 kilometrów od Quito. Znajduje się on na terenie Parku Narodowego Cotopaxi.
Inne warte uwagi wulkany Ekwadoru to:
- wspomniany wcześniej czynny wulkan Pinchincha – jego dwa najwyższe szczyty to Guagua (4784 m n.p.m.), co w języku keczua oznacza „dziecko” oraz Rucu (4698 m n.p.m.) – w języku keczua znaczy „staruszek”;
- Tungurahua – mierzy 5023 m n.p.m., jego nazwę z języka keczua tłumaczy się jako Gardziel Ognia;
- Chimborazo – jego wysokość to 6310 m n.p.m., jest to zarazem najwyższa góra Ekwadoru, zaś jej szczyt uznaje się za najbardziej oddalony od środka Ziemi;
- Carihauirazo – trudno dostępny szczyt o wysokości 5020 m n.p.m.;
- El Altar – wygasły wulkan z dziewięcioma szczytami przekraczającymi wysokość 5 tysięcy metrów n.p.m. Jego nazwa w języku hiszpańskim oznacza „ołtarz” – Hiszpanie nazwali tak górę z tego powodu, że przypominała ogromną katedrę. Inkowie natomiast nazwali ją Capac-Urcu, co z języka keczua tłumaczy się jako Królewska Góra.
Ekwador to również niezwykły świat dżungli amazońskiej. Region ten porastają lasy deszczowe. Można tu zaobserwować tysiące rozmaitych gatunków roślin, ssaków, gadów, płazów, owadów i ryb.
Ciekawym miejscem jest rezerwat Omaere – znajduje się tu skansen z chatami Indian, zamieszkujących dżunglę ekwadorską. Niedaleko rezerwatu podziwiać można wspaniałe orchidarium z kolekcją około trzystu gatunków storczyków.
Wspaniałym i niezwykle malowniczym miejscem w Ekwadorze jest słynny Szlak Słońca (Ruta del Sol), ciągnący się wzdłuż wybrzeża Pacyfiku. Tworzy go ciąg przepięknych plaż oraz pełnych uroku rybackich wiosek i osad.
Właśnie ta różnorodność krajobrazowa i przyrodnicza, jaką spotkać można w Ekwadorze, sprawia, że jest to miejsce jedyne w swoim rodzaju. Ci, którzy mieli okazję odwiedzić ten kraj, podkreślają, iż jest to niepowtarzalne przeżycie.

Dorota Pansewicz