Jadę na Malediwy!

Białe plaże, bezludne wysepki, oko w oko z mieszkańcami koralowych raf...

MALEDIWY

(pow. 298 km², ludność ok. 369 tys.) to archipelag na Oceanie Indyjskim i Morzu Lakszadiwskim, liczący 1190 wysp, zgrupowanych w 26 atolach. Kraj nosi nazwę Republika Państwa Wysp. Stolicą jest Malé, ludność mówi w języku dhivehi (spokrewnionym z synegalskim), zapisywanym pismem arabskim. Językiem turystycznym i handlowym jest angielski.

Kiedy jechać?

Ciepło jest cały rok, deszcze padają od maja do listopada.

Potrawy, smakołyki, napoje

theluli babukeyo (smażone owoce drzewa chlebowego), Maalhos-keyo riha (zielone banany po malediwsku, smażone z curry), (mas roshi (rodzaj pieczonych pierogów z mączki kokosowej, cebuli, tuńczyka, imbiru), fihunu kukulhu (pieczony kurczak z miodem, cynamonem, papryką, kardamonem, imbirem i mleczkiem kokosowym), rihaakuru (pasta z tuńczyka podawana do grzanek), kavaabu (smażona ośmiornica z ryżem, soczewicą, tuńczykiem i ostrymi przyprawami), kandukukulhu (zupa z tuńczyka i jarzyn), mas riha (tuńczyk w sosie curry), garudia (zupa rybna z ryżem, papryką i cytryną), kuli boakiba (tarta rybna z ostrymi przyprawami), hedhikaa (rodzaj pieczonych pierogów z mączki kokosowej z nadzieniem rybnym, mięsnym lub na słodko), kaashi kiru (mleczko kokosowe); huni hakuru folhi (tort z miąższu kokosowego, mleczka, mąki i cukru), bodibaiy (deser z ryżu i cukru), zileybi (deser z płatków różanych, cynamonu, kardamonu), raa (sok palmowy; koktajl z soku palmowego z rumem).

Wyjątkowe zakupy

bazar Singapur w stolicy Malé, sklepy pamiątkarskie przy Majeedhee Magu w Malé.

Malediwy na Oceanie Indyjskim w starożytności zamieszkiwali „pierwsi ludzie” Redinowie, czciciele słońca. Na wyspach archipelagu zatrzymywali się kupcy chińscy, mezopotamscy, egipscy. Od ok. VI w. p.n.e. osiedlali się buddyjscy przybysze z Indii i Cejlonu (Sri Lanka). W III w. p.n.e., za panowania Aśoki, cesarza indyjskiego imperium Maurjów, buddyzm na Malediwach był już religią powszechną. Od X w. Malediwy penetrowali Arabowie. W 1153 r. buddyjski władca Dhovemi Kalaminja przyjął islam i panował jako sułtan Muhammad ibn Abdullah. Sułtanat, pomimo rządów Portugalczyków (1558–1573), Holendrów od XVII w. i protektoratu brytyjskiego (1796–1965) przetrwał do czasu ogłoszenia republiki w 1968 r. Religią państwową pozostaje islam sunnicki. Równocześnie wielu ludzi praktykuje magiczne rytuały fanditha, łączące islam i elementy pierwotnych wierzeń mieszkańców wysp.

Malé

(ok. 105 tys. mieszkańców), stolica Republiki Państwa Wysp, zajmuje wyspę Malé w atolu Malé, wyspę Hulhulé (z międzynarodowym portem lotniczym), część wyspy Villingili i sztuczną wyspę Hulhumalé (2 km²), utworzoną na lagunie Hulhulé-Farukolhufushi w atolu Kaafu. Budowę ukończono 2004 r. Hulhumalé z Malé łączy imponujący most. Stolicę otacza betonowa bariera chroniąca przed zalaniem. W starej części miasta zachowały się domy z czasu obecności Holendrów, wyróżniają się barwami wysokościowce; na sztucznej wyspie z białymi plażami widoczne są nowoczesne hotele.

Najstarszy meczet na wyspie, Hukuru Miski (Meczet Piątkowy), wzniesiono z koralowca w 1656 r., w miejscu pierwszej muzułmańskiej świątyni z XII w. Wnętrze zdobią rzeźbienia w drewnie – kaligraficzne napisy z cytatami z Koranu. W pobliżu znajduje się cmentarz z grobowcami pierwszych sułtanów oraz pobożnego Abu Al Barakata, który nawrócił na islam buddyjskiego władcę. W panoramie miasta przyciąga wzrok ukończone w 2008 r., lśniące bielą ogromne Centrum Islamskie (oficjalna nazwa Masjid al Sultan Muhammad Thakurufanu Al Al Auzam) z meczetem (dla 5 tys. wiernych) ze złoconą kopułą, minaretem o nowoczesnej formie architektonicznej i licznymi budynkami mieszczącymi sale konferencyjne, biblioteki, ośrodki kultury, ministerstwa. Turyści zwiedzają Sultan’s Park i Muzeum Narodowe (w pałacu sułtańskim), prezentujące przedmioty należące do dawnych władców, np. bogato zdobione trony, wyposażenie wnętrz, dzieła sztuki i przedmioty z wykopalisk, m.in. buddyjskie figury.

Pozostałości buddyjskich stup (hawittas) i ruiny klasztorów można zobaczyć na wyspie Kudahuvadhoo (w atolu Nilandhoo).
Życie nocne i rozrywki na Malediwach zapewniają resorty turystyczne, które oczywiście mają bary i kluby nocne z muzyką i alkoholem. W stolicy są tylko restauracje i popularne herbaciarnie,  prowadzące kuchnie z lokalnymi specjałami.

Spośród 202 zamieszkanych wysp prawie 100 zajmują resorty wakacyjne, z hotelami i restauracjami, wyposażone w pola golfowe, korty tenisowe, ośrodki sportów wodnych i salony spa. Architektura hoteli nawiązuje do tradycji budowlanych Malediwów. W resorcie Cocoa Beach na wyspie Dhuni Kolhu są to chaty o spadzistych dachach, krytych liśćmi palmowymi, ustawione na stylizowanych rybackich łodziach dhoni.

Bungalowy, także kryte strzechą, stoją na palach wbitych w dno morskie. Eleganckie wille stylistycznie łączą cechy architektury holenderskiej i rodzimej. Resorty zapewniają swoim gościom wycieczki motorówkami lub rybackimi łodziami na niezamieszkane kolarowe wysepki, gdzie organizowane są całonocne barbacoa z muzyką i atrakcjami. Liczne są miejsca do nurkowania, np. najchętniej odwiedzany przez nurków wrak statku „Victory” (koło lotniska na wyspie Hulhulé, który zatonął w 1981 r.). Miłośnicy fauny morskiej pływają wśród raf koralowych przy bezludnych wysepkach. Ci którzy nie nurkują, mogą wybrać się w podróż łodzią podwodną w oceaniczne głębiny i podziwiać żyjące tam stworzenia, a jest ich mnóstwo: 700 gatunków ryb i ssaków, ok. 200 koralowców i ponad 5 tys. różnych mieszkańców muszli.

W resorcie na Makunudu jest ośrodek spa Pink Rose słynny z aromaterapii. Reethi Beach Resort na piaszczystej Fonimagoodhoo (600 x 200) otacza bogata w morską faunę koralowa rafa.

Największa wyspa Malediwów – Gan w atolu Laamu – jest połączona z sąsiednimi wysepkami sztucznymi drogami i mostami, po których jeżdżą rowerzyści. Również są połączone wyspy Feydhoo, Hithadhoo i Maradhoo. Vilingili w atolu Addu  jako jedna z nielicznych wysp znajduje się na najwyższej wysokości – 2 m n.p.m., pozostałe zaledwie na 1 m n.p.m.

Atrakcja Hilton Maldives Resort & Sp na wyspie Rangalifinolhu znajduje się 5 m pod wodą. Przez szklane ściany restauracji Ithaa (w języku dhivehi – perła) widać pływające kolorowe ryby, a także wielkie płaszczki, delfiny i rekiny.

W podwodnym spa i bodedze Vinum w resorcie Huvafen Fushi na wyspie atolu Północnego Malé goście także oglądają pływające ryby.

„Ale im dyńdało”

Muszle kauri, ślimaka morskiego z gatunku porcelanek, używano jako środka płatniczego od ok. XVI w. p.n.e. do XIX w. n.e. Szwedzki przyrodnik Karol Linneusz nadał im w 1758 r. nazwę łacińską Cypraea moneta. Monetkami, nanizanymi na sznurki, płacono w Chinach od ok. XVI w. p.n.e. w okresie panowania dynastii Szang (1766–1122 p.n.e.) i Czou (do 256 p.n.e.). Po „pieniądze” wyprawiali się Chińczycy na wyspy Malediwy. W następnych wiekach kauri stały się „walutą międzynarodową” wśród ludów afrykańskich i azjatyckich. Używali jej Portugalczycy, Holendrzy i Anglicy, płacąc wodzom i kacykom za niewolników, sprzedawanych następnie w Ameryce Północnej i Południowej. Dlatego o niewyczerpywalną „mennicę” rywalizowali kupcy z krajów europejskich.

Biżuteria z kauri cieszy się zainteresowaniem turystów także w obecnych czasach. Wcześniej jednak docenili piękno tych muszelek nasi górale – kapelusz bez kauri to już nie jest prawdziwy góralski kapelusz! „Muśle były tam środkiem płatnicym (…). Jak zbójnicy zaceni wędrować, przywlekli na Podhale muszelki kauri. (…) Nojpierw wiesali se na syje, ale im dyńdało, to se powiesili na kapelusu” (Zygmunt Kuchta).

Zofia Siewak-Sojka