Jadę do Tunezji

TUNEZJA

to państwo położone w północnej Afryce, nad Morzem Śródziemnym. Graniczy z Algierią i Libią.
Tunezja jest krajem, który poszczycić się może niezwykle bogatą historią, obejmującą wiele tysiącleci. Dzięki temu zadziwia i urzeka wieloma wspaniałymi rzymskimi, fenickimi i arabskimi zabytkami. Starożytne miasta, strzeliste meczety, potężne twierdze, barwne targi, bajkowa architektura, pełne uroku i swoistego klimatu medyny, górskie wioski berberyjskie, piękne oazy i wspaniałe muzea – to wszystko nadaje Tunezji wyjątkowej magii. Warto wiedzieć, że aż osiem miejsc i obiektów w tym kraju zostało wpisanych na Listę Światowego Dziedzictwa Ludzkości UNESCO. Do tego trzeba dodać bogactwo fauny i flory oraz różnorodność krajobrazów: rozległe przestrzenie Sahary, zieleń gór Atlasu, piękne wodospady i jeziora, złote, piaszczyste plaże, turkusowe morze. Przyjazny klimat sprzyja słonecznym kąpielom, a także bardziej aktywnym formom wypoczynku, do których zaliczyć należy: nurkowanie wśród raf koralowych, windsurfing, loty balonem lub na paralotni czy trekking. Trzeba też podkreślić, iż mieszkańców Tunezji charakteryzuje wielka gościnność. Podróż do Tunezji to wymarzone wakacje dla każdego.

POWIERZCHNIA: 164 000 km2
STOLICA: Tunis
INNE WAŻNIEJSZE MIASTA: Safakis, Arjana, Bizerta, Kairouan, El-Jem, Remada, Kartagina, Le Kef, Sbeitla, Nabeul, Tozeur, Zarzis, Kebili, Gabes, Gafsa, Douz, Mahdia, Sousse.
PODZIAŁ ADMINISTRACYJNY: Tunezja podzielona jest na 24 gubernatorstwa (wilajety), które z kolei dzielą się łącznie na 262 dystrykty, te zaś na gminy.
JĘZYK URZĘDOWY: arabski
LUDNOŚĆ:Na strukturę etniczną Tunezji składają się głównie Arabowie - stanowią 98% mieszkańców kraju. Pozostali to Europejczycy (1%) oraz Żydzi i inni (1%).

KIEDY WARTO PRZYJECHAĆ:

Tunezję najlepiej odwiedzić od połowy marca do połowy maja.

CO WARTO KUPIĆ:

Z Tunezji można przywieźć bardzo ładne i ciekawe pamiątki, takie jak: wyroby skórzane (buty, pufy, torby, kurtki i inne), wyroby z drzewa oliwnego (np. rozmaite misy, łyżki, patery, kosze na owoce, stolnice itp.), wyroby ceramiczne (talerze, dzbanki, kubki, zestawy stołowe), przepiękne, ręcznie tkane dywany i kilimy oraz fajki wodne.

El-Jem (Al-Dżamm)

– Jest to miasto położone we wschodniej Tunezji. Zostało założone na ruinach rzymskiego miasta Thyzdrus. Jedną z głównych atrakcji El-Jem jest amfiteatr. Został on wybudowany w latach 230-238 n.e. Wymiary areny wynoszą 149 m na 129 m, co sprawia, iż amfiteatr w El-Jem jest trzecim pod względem wielkości tego typu obiektem na świecie. Jego trybuny, wysokie na 30 metrów, mogły pomieścić ponad 30 tysięcy widzów. Nad trybunami rozciągano podczas igrzysk ogromne płótno, dzięki czemu widzowie mogli schronić się przed upalnym słońcem. W XVII w., na skutek toczących się tu walk, północna część trybun została wysadzona w powietrze. Dziś w miejscu tym znajdują się nowoczesne trybuny. Drugą ważną atrakcją El-Jem jest Muzeum Archeologiczne. Wśród eksponatów można obejrzeć wspaniałe mozaiki pochodzące z amfiteatru oraz domów, które wybudowane zostały w starożytnym Thyzdrus. Obok muzeum znajdują się ruiny ogromnej rzymskiej willi. Warto je również zobaczyć, by przekonać się, w jakim przepychu żyli mieszkańcy tego miasta w czasach jego rozkwitu.

Kairuan (Kairouan)

– Jest to jedno z czterech świętych miast islamu. Założone zostało w 671 r. Nazwa miasta pochodzi od arabskiego słowa „kairuwân”, co oznacza „obóz, miejsce obozowania”. Ta etymologia nazwy wiąże się z pewną legendą. Głosi ona, iż w 670 r. miejscu, gdzie dziś znajduje się Kairuan, zatrzymał się ze swoimi żołnierzami arabski dowódca Okba Ibn Nafi (zwany również Sidi Okbą). Założyli oni tu obóz, zatrzymując się na nocleg. Gdy dowódca przemawiał do swoich ludzi, jego koń wygrzebał kopytem złoty kielich, który wcześniej w niewyjaśnionych okolicznościach zginął z meczetu w Mekce. Tuż obok znalezionego kielicha wytrysnęło źródełko., które podobno połączone było ze świętym źródłem Zamzam w Mekce. Sidi Okba, widząc to, uznał, iż miejsce to jest szczególne, więc postanowił założyć tu miasto. Będąc w Kairuan, warto poświęcić temu miastu więcej czasu, ze względu na liczne i ciekawe zabytki, jakie się tu znajdują. Najważniejszym zabytkiem tego miasta jest Wielki Meczet, zwany też meczetem Sidi Okba. Powstał on ok. 670 r., później zaś wielokrotnie był przebudowywany. Obecnie składa się z marmurowego dziedzińca, minaretu oraz wielkiej, 17-nawowej sali modlitw, której sufit opiera się na 414 kolumnach. Warto przejść się po starej części miasta, podziwiając ponad dwukilometrowe mury obronne medyny, wraz z ośmioma bramami miejskimi. Wewnątrz znajduje się olbrzymia kazba, której powierzchnia wynosi ponad 7 tysięcy km2. Obecnie na jej terenie znajduje się hotel. W mieście znajduje się również wiele zabytkowych meczetów, np. Zawija Sidi Sahbi (znana też jako Meczet Fryzjera lub mauzoleum Abou Zamaa el Belaoui), Zawija Sidi Amor Abada, Zawija Sidi Abid el Ghariani czy też Meczet Trzech Drzwi (znany z charakterystycznego, trzydrzwiowego wejścia. Atrakcją turystyczną Kairuanu jest studnia Bir Barrouta, wybudowana w 796 r. Legenda mówi, że woda z tej studni ma właściwości uzdrawiające. Ponadto jej napicie się ma sprawić, że wróci się jeszcze kiedyś do Kairuanu, będąc w dodatku bogatszym, niż wcześniej. Niektóre osoby wierzą, iż studnia ta ma połączenie ze świętym źródłem Zamzam w Mekce. W mieście warto też odwiedzić niektóre ciekawe muzea, np. Muzeum Dziedzictwa Kultury Arabskiej (z interesującymi ekspozycjami poświęconymi kulturze arabskiej), Muzeum Dar Hassine (znajdujące się w ponad 130-letnim domu należącym kiedyś do bogatego mieszczanina) lub Muzeum Dywanów (w którym zgromadzone zostały rozmaite rodzaje dywanów wyrabianych w Kairuanie.

Karkawan

– Jest to starożytne miasto fenickie, na terenie którego odkryto pozostałości wielkiego sanktuarium punickiego. Natomiast za murami miasta zobaczyć można ruiny starożytnej nekropolii, z zachowanymi imponującymi fragmentami mozaik, ścian budynków i kolumn. Podczas wykopalisk odnaleziono tu również wiele grobów z cenną zawartością.

Kartagina

– To starożytne miasto fenickie, położone niedaleko Tunisu. Według legendy założycielką miasta była Elissa, zwana później Dydoną. Legenda ta głosi, iż Elissa uciekała wraz z innymi zbiegami z Tyru i Cypru przed swoim bratem, Pigmalionem, który zabił jej męża. Gdy dotarła na tereny, na których obecnie znajduje się Kartagina, tamtejsi mieszkańcy pozwolili osiedlić się jej ze swoimi ludźmi na takim skrawku ziemi, jaki obejmie skóra wołu. Elissa pocięła skórę na cieniutkie paseczki i otoczyła nimi tak duży obszar ziemi, jak tylko było to możliwe. Tu właśnie założyła Kartaginę. Według „Eneidy” Wergiliusza właśnie Kartagina była miejscem romansu królowej Dydony i Eneasza. Dydona zakochała się w Eneaszu, ofiarowując mu swą rękę. Jednak Eneasz potajemnie opuścił Kartaginę, gdyż otrzymał od bogów obietnicę, że zostanie założycielem potężnego państwa. Dydona z rozpaczy odebrała sobie życie, przebijając się mieczem. Jednym z najważniejszych zabytków Kartaginy są Termy Antoniusza. Ich budowę rozpoczęto za panowania cesarza Hadriana, zaś główne prace prowadzono w okresie panowania jego następcy – Antoninusa Piusa. Ponadto, podczas przechadzki po Kartaginie, warto zwrócić uwagę na teatr rzymski (także z czasów Hadriana), wille rzymskie, ruiny odeonu, pozostałości bazyliki Damous el Karita (będącej jedną z największych wczesnochrześcijańskich świątyń na tych terenach), katedrę św. Ludwika oraz fenickie sanktuarium Tanit i Baala Hammona. Można również zwiedzić Muzeum Wczesnego Chrześcijaństwa i Narodowe Muzeum Kartaginy.

Park Narodowy Ichkeul (Aszkal)

– Park ten położony jest w północnej części kraju i obejmuje jezioro Ichkeul, okoliczne bagna oraz górę Djebel Ichkeul (511 m n.p.m.). Znajduje się on na trasie przelotu ptaków, które migrują między Europą i Afryką. Wiosną i jesienią można tu zaobserwować nawet 180 gatunków ptaków, m.in…: czaple, bociany, niebieskie modrzyki i różowe flamingi. Z występujących tu ssaków warto wymienić bawoły indyjskie i mangusty egipskie. Na terenie parku znajduje się niewielkie muzeum, którego tematyka nawiązuje do tutejszej fauny i flory.

Park Narodowy El Feija

– Park ten znajduje się w pobliżu granicy z Algierią. Porasta go bujny las dębowy, uważany za najpiękniejszy w całej północnej Afryce. Dominują w nim dęby korkowe i dęby kanaryjskie, wśród których rosną niezliczone gatunki krzewów, kwiatów i ziół. Warto wiedzieć, iż w parku tym występuje jeleń berberyjski – gatunek zagrożony wyginięciem. Ponadto można tu spotkać dziki, zające, lisy, jeżozwierze afrykańskie i koty nubijskie, zwane też żbikami afrykańskimi.

Sousse (Susa)

– Jest to trzecie pod względem wielkości miasto Tunezji. Wysokie miejscami na 8 metrów oraz długie na ponad 2 kilometry mury, które otaczają medynę, wzniesione zostały w 859 r. Wewnątrz medyny znajdują się ciekawe zabytki historyczne, które warto zobaczyć. Jednym z nich jest przypominający nieco swym wyglądem fortecę Wielki Meczet – z dwoma wieżami, wysokimi murami otaczającymi dziedziniec, schodami prowadzącymi wprost z dziedzińca na szczyt minaretu i olbrzymią salą modlitewną. Inną ważną budowlą jest Ribat – imponujący ufortyfikowany gmach, który w czasie pokoju pełnił rolę karawanseraju (zajazdu), zaś w czasie najazdu wroga pełnił funkcję obronną. Trzeba koniecznie wejść na pochodzącą z 821 roku wieżę, z której rozciąga się wspaniały widok na medynę i Wielki Meczet. Warto odwiedzić też Dar Essid – niewielkie muzeum, mieszczące się w jednym z najstarszych budynków, znajdujących się w medynie (pochodzi z 928 r.). Składa się z kilkunastu pomieszczeń urządzonych na wzór zwykłego domu mieszkalnego bogatej arabskiej rodziny. Istnieje możliwość wejścia na 65-metrową wieżę, gdzie można posiedzieć w znajdującej się na dachu muzeum kawiarence i wypić kawę, podziwiając rozpościerające się stąd piękne widoki na miasto. Do innych wartych uwagi obiektów w Sousse należą: Muzeum Archeologiczne (mieszczące się w fortecy z XI w., zawierające wspaniałą kolekcję mozaik), Muzeum Kalaout el Koubba (prezentujące zwyczaje, obrzędy i codzienne życie mieszkańców Tunezji), Dar Baba (niewielkie prywatne muzeum z kolekcją eksponatów związanych z tradycyjnym stylem życia Tunezyjczyków), Dar el Medina (sklep z dywanami, w którym można zobaczyć kobiety pracujące przy ich wyrobie, a nawet samemu spróbować zawiązać kilka węzełków), Muzeum Dar Am Taïb (z dziełami sztuki nowoczesnej) czy też Musée de l’Olivier (zobaczyć tu można tradycyjne narzędzia używane do zbierania, miażdżenia i wyciskania oliwek oraz filtrowania samej oliwy, istnieje też możliwość degustacji oliwy). Ponadto dla wielu osób ciekawym sposobem spędzenia czasu będą: wyprawa do Katakumb Dobrego Pasterza (kryjących ok. 15 tysięcy grobów chrześcijan z IV-V w.), wycieczka do portu rybackiego (w tym rejs jednym z cumujących tam statków pirackich, takich, jakie zobaczyć można w filmie „Piraci” Romana Polańskiego) oraz wizyta w ptaszarni (jest to ogród, w którym można odpocząć, obserwując ptaki, głównie pawie).

Tunis

– Jest to stolica Tunezji, położona nad zachodnim brzegiem Jeziora Tuniskiego. Tunis jest miastem pełne kontrastów, w którym nowoczesność przeplata się z historią. Chcąc poznać atmosferę tego miasta, trzeba przede wszystkim przejść się wąskimi i krętymi uliczkami tuniskiej medyny, podziwiając wspaniałe meczety, medresy, domostwa, suki. Najważniejszym obiektem jest tu Meczet Drzewka Oliwnego (Meczet Ez-Zitouna). Został on wzniesiony w 698 r. Jedna z legend mówi, iż jego nazwa pochodzi od rosnącego niegdyś w tym miejscu drzewa oliwnego. Inna głosi, że kiedyś naprzeciwko meczetu stał kościół chrześcijański, w którym mieścił się grób św. Oliwy. Miała ona być uprowadzona przez muzułmanów do Tunisu, gdzie nawracała na chrześcijaństwo, czyniąc cuda, za co została skazana na tortury i śmierć. Budowla składa się z ogromnego dziedzińca, minaretu, biblioteki oraz modlitewnej Sali, w której znajdują się 184 kolumny. Warto zobaczyć również i inne, znajdujące się w mieście meczety, m.in……: meczet Kasbah (1230 r.), meczet Hammuda Paszy (1655 r.), meczet Youssef Deja (1616 r.), meczet Sidi Mehrez (1675 r.), Meczet Farbiarzy (XVIII w.). Podczas spaceru uliczkami medyny można zobaczyć także liczne medresy, czyli szkoły muzułmańskie – dokładnie jest ich tu dziesięć. Inne warte obejrzenia budowle i obiekty to: Muzeum Tradycji i Sztuki Ludowej, Dar Lasram – pałac z XVIII w., zawija Sidi Mehrez (mauzoleum), pałac beja, będący obecnie siedzibą premiera, ratusz, Liceum Sadiki, stary budynek Biblioteki Narodowej. Będąc w Tunisie nie można też ominąć tutejszych suków – barwnych, egzotycznych targowisk, złożonych z wielu uliczek, sklepików, kramów i warsztatów rzemieślniczych. Można tu zaopatrzyć się w rozmaite, ciekawe pamiątki z Tunezji. Zupełnie inna niż medyna jest nowa część miasta – ville nouvelle. Tu na uwagę zasługują przede wszystkim: piękny Teatr Miejski, wzniesiony przed 1900 r., katolicka katedra św. Wincentego á Paulo (1897 r.), Wielka Synagoga Tunisu (1938 r.), obelisk z zegarem oraz pomnik Ibn Chalduna. Z pewnością przyjemne chwile spędzić można w parku Belvedere, zaprojektowanym w stylu ogrodu angielskiego, w którym rośnie wiele kwiatów i drzew typowych dla tego kraju, m.in…… Eukaliptusy, sosny, figowce. Na terenie parku znajduje się też zoo, w którym zobaczyć można rozmaite zwierzęta afrykańskie. Jest tu również plac zabaw dla dzieci oraz kawiarnia w stylu andaluzyjskim. Podczas pobytu w Tunisie koniecznie trzeba odwiedzić Muzeum Narodowe w Bardo, składające się z Pałacu Głównego i Pałacu Mniejszego. Wewnątrz można zobaczyć wspaniałą, bogato zdobioną salę balową, zadaszone patio, pięknie udekorowaną salę muzyczną i inne pomieszczenia. W muzeum mieści się imponująca kolekcja eksponatów, prezentowanych w siedmiu działach: prehistoria, okres punicki i neopunicki, sztuka wczesnochrześcijańska, biżuteria fenicka i punicka, mozaiki, zabytki islamu oraz zabytki z wraku zatopionego statku z Mahdii. Warto wiedzieć, iż tutejsza kolekcja mozaik rzymskich jest jedną z najpiękniejszych i najwspanialszych na świecie.

Dougga (Thugga)

– Jest to stanowisko archeologiczne w północnej Tunezji, będące świetnie zachowanym i w dużej mierze zrekonstruowanym dawnym rzymskim miastem. Tu, podczas spaceru wśród ruin i gajów oliwnych, z łatwością można poczuć powiew historii oraz niezwykłą, wręcz magiczną atmosferę tego miejsca. Przede wszystkim warto tu zobaczyć: teatr (pochodzący z II w., obecnie odnowiony), pozostałości świątyni Saturna (z końca II w.), Dom Trifolium (Dom Koniczyny – nazwa pochodzi od układu pomieszczeń, przypominającego kształtem liść koniczyny), Mauzoleum Atbana (znane też jako Mauzoleum Libijsko-Punickie), termy Licyniana (260 r.), Kapitol (świątynię Trójcy Kapitolińskiej – Jowisza, Junony i Minerwy z 166 lub 167 roku), forum, ruiny świątyni Celestis, dolmeny (prehistoryczne grobowce), Ain el Hammam i Ain Mizeb (kompleksy cystern). To jedynie najważniejsze obiekty, jakie znajdują się na terenie Douggi, poza tym jednak jest tu wiele innych, równie wartych obejrzenia: pozostałości willi, dróg, świątyń i murów.

Tozeur

– Jest to miasto w zachodniej Tunezji, będące centrum kulturalnym i turystycznym regionu Jerid. Warto zwiedzić tutejszą medynę, charakteryzującą się unikatową architekturą. Jednym z najciekawszych miejsc w mieście jest Artisanat Dar Zina – rodzaj warsztatu połączonego ze sklepikiem i muzeum. Tu można zobaczyć kobiety wytwarzające w tradycyjny sposób na krosnach dywany i kilimy, przymierzyć tradycyjne stroje codzienne oraz stroje ślubne, a także – zrobić zakupy. Interesującym miejscem jest także Muzeum Sztuki i Tradycji. Zgromadzono tu m.in.…… Stroje ślubne oraz różne przedmioty związane z tradycyjną ceremonią zaślubin. Znajduje się tu również kilka meczetów (sidi Abdallah bou Jemra, Sidi Ghalleb, Sidi Abid Lakhmar), jednak trzeba pamiętać, że wstęp do nich mają tylko muzułmanie. W Tozeur koniecznie trzeba odwiedzić przepiękną oazę i warto przeznaczyć na to więcej czasu. Zajmuje ona powierzchnię ponad 10 km2 i jest największą oazą w całym kraju. Dużą atrakcją będzie przejażdżka po oazie wynajętą bryczką. Na terenie oazy mieści się Zoo Paradis, zamieszkiwane przez wielbłądy, fenki, kameleony, warany, salamandry, skorpiony, żmije, strusie, małpy, sowy. Jest ono połączone z parkiem botanicznym, w którym rosną palmy daktylowe, bananowce, granaty, figowce. Nieco dalej znajduje się wzgórze Belvédère, gdzie można podziwiać wspaniałe, olbrzymie rzeźby w stylu pop-art.……, np.…… Kilkumetrowej wysokości skrzypce. W jednej ze skał wyrzeźbiona została głowa najsłynniejszego poety tunezyjskiego, którym jest Abou El Kacem Chebbi. Najpiękniej wzgórze Belvédère prezentuje się podczas wschodu lub zachodu słońca. Warto odwiedzić położony na terenie oazy park Chak-Wak, pozwalający przenieść się w wyobraźni do czasów prehistorycznych oraz biblijnych. Znajdują się tu naturalnej wielkości figury, przedstawiające m.in.…… Dinozaury, zwierzęta udające się do Arki Noego czy rajskie drzewo poznania dobra i zła. Kompleks Dar Cherait mieści w sobie trzy ciekawe parki tematyczne. Jednym z nich jest Muzeum Historyczne, w którym można zobaczyć kolekcję przedmiotów należących do beja oraz eksponaty związane z wyposażeniem kuchni, pałacu i łaźni. Drugim jest Muzeum Dar Zamen, które prezentuje dzieje Tunezji od czasów prehistorycznych do czasów dzisiejszych. Trzecim obiektem wchodzącym w skład kompleksu jest Muzeum Baśni 1001 Nocy, składające się m.in.…… Ze wspaniałego ogrodu, gabinetu luster i Sali, w której straszy. Można tu zobaczyć postaci związane z „Baśniami 1001 Nocy”, a więc Alibabę i 40 Rozbójników, Sindbada Żeglarza, drzewa, na których rosną metrowej wielkości banany i wiele innych figur. Tozeur ma bardzo dobrze rozbudowane zaplecze turystyczne i jest doskonałą bazą wypadową do zwiedzenia leżących niedaleko górskich oaz Chebika i Tamerza oraz słonych jezior Chott el Gharsa i Chott el Jerid.

Park Narodowy Chambi

– Park ten obejmuje 6723 hektarów lasu w okolicy najwyższej góry Tunezji – Djebel Chambi (1544 m n.p.m.). Występuje tu aż 262 różnorodne gatunki roślin, wśród których dominują sosny alpejskie, dęby korkowe oraz trawa esparto. Na terenie parku żyje wiele gatunków zwierząt, m.in.…… Dziki, hieny, muflony, sępy i sokoły wędrowne.

Bulla Regia

– Miejscowość ta leży u podnóża góry Djebel R’Bia (649 m n.p.m.). Jej korzenie sięgają czasów osadnictwa przedpunickiego. W 156 r. p.n.e. miasto Bulla zostało stolicą numidyjskiego królestwa Masynissy, stąd zyskało przydomek Regia – „królewska”. Obecnie na terenie Bulla Regia znajduje się park archeologiczny, w którym obejrzeć można pozostałości dawnego miasta. Do najciekawszych należą: termy Julii Memmy (powstały w 189 r., ich nazwa pochodzi od imienia żony Septymiusza Sewera, pierwszego cesarza pochodzącego z Afryki), Świątynia Apollina, ruiny dwóch bazylik chrześcijańskich, brukowane forum, teatr oraz domy bogatych patrycjuszy z podziemnymi komnatami. Są to: Dom Skarbów (zawdzięczający nazwę znalezionemu tu zapasowi złotych i srebrnych monet bizantyjskich z VII w.) oraz Dom Diany, Dom Pawia, Dom Polowań, Dom Połowów, Dom Amfitryty (których nazwy pochodzą od znalezionych w nich mozaik).

La Marsa

– To nadmorskie miasto, leżące w północno-wschodniej Tunezji, jest popularnym letnim kurortem, w którym znaleźć można wszystko, co przysłuży się znakomitemu wypoczynkowi: restauracje, kawiarnie, galerie, kino, plażę miejską, piękny park. Warto wiedzieć, iż Gustave Flaubert właśnie tu umiejscowił niektóre wydarzenia przedstawione w powieści „Salambo”. Do najciekawszych obiektów, godnych uwagi, należą: Ksar Essaâda - Pałac Szczęścia (budynek wzniesiony przez beja dla jego ukochanej żony, dziś jest siedzibą władz miejskich) oraz Pałac El Abdelliya (wzniesiony w XIV w.).

Sidi Bou Said

– Jest to jedno z najbardziej malowniczych miejsc w Tunezji. Cechą charakterystyczną tego miasteczka są białe domy z błękitnymi okiennicami i drzwiami. Położone na stromym urwiskiem miesto od dawna stanowiło inspirację dla wielu artystów. Bywali tutaj Henri Matisse, Paul Klee, André Gide, Colette i Simone de Beauvoir. Ich ulubionym miejscem stała się dekadencka kawiarnia - Café des Nat­tes. Spędzali tu czas, się­dząc na dywanach i pa­ląc szi­szę (rodzaj fajki wodnej). Podczas przechadzki po miasteczku warto odwiedzić muzeum Dar Ennejma Ezzahra (z ciekawą kolekcją instrumentów muzycznych), Dar el Annabi (imponującą budowlę w XVIII w.) oraz mauzoleum patrona miasta, czyli Sidi Bou Said. Przede wszystkim jednak warto tu przyjechać dla niezwykłej atmosfery, jaka panuje w tej miejscowości.

El Kef

– To jedna z najstarszych osad na terenie współczesnej Tunezji, położona w północno-zachodniej części kraju. Warto wiedzieć, iż znaleziono tu ślady człowieka neolitycznego. Nad miastem wznoszą się potężne mury kazby, które dostępne są dla zwiedzających. Kazba składa się z dwóch fortów – Małego (Petit Fort) i Dużego (Grand Fort).
Do innych najciekawszych obiektów w El Kef należą: Zawija Sidi Bou Makhloufa (mauzoleum poświęcone patronowi miasta), meczet Sidi Bou Makhloufa oraz Muzeum Sztuki i Tradycji Ludowej.
Interesującym zabytkiem jest synagoga El Ghriba. Wiąże się z nią legenda o trzech siostrach, które – gdy zostały osierocone - rozeszły się na trzy strony świata i tak miały powstać trzy Ghriby – w Annabie (Algieria), w Dżerbie i w El Kef. W synagodze można dziś obejrzeć stare fotografie, egzemplarze Tory oraz inne przedmioty, związane z dawnymi mieszkańcami dzielnicy.
Warto zobaczyć też źródło Ras el Ain, któremu podobno istnienie zawdzięcza całe miasto, a także sanktuarium Lalla M’na (Pani Wód), w którego magiczną moc wierzą starsi mieszkańcy miasta.

Metlaoui

– To niewielkie górnicze miasteczko położone na południu Tunezji. Jego główną atrakcją jest możliwość przejażdżki zabytkowym pociągiem Lézard Rouge (z języka francuskiego – Czerwona Jaszczurka). Skonstruowano go w 1910 r. Początkowo bej Tunisu używał go jako środka transportu ze stolicy do pałacu letniego na przedmieściach. Wówczas pociąg składał się z wagonu przeznaczonego dla samego beja, wagonu dla jego świty, jadalni oraz dwóch wagonów na bagaże. Dziś odrestaurowany pociąg stanowi popularną atrakcję turystyczną, jeżdżąc na trasie pomiędzy Metlaoui a Redeyef. W wyznaczone dni można wybrać się na prawie dwugodzinną przejażdżkę, podczas której przejeżdża się przez niezwykle malowniczy Wąwóz Selja (Saldża).

CIEKAWOSTKI

1. Jednym z ważniejszych świąt obchodzonych w Tunezji jest święto Mawled (Mawlid) – dzień urodzin proroka Mahometa. Ulice i budynki w medynach udekorowane są wówczas wielobarwnymi girlandami, wszędzie dają się słyszeć śpiewy liturgiczne. Według tradycji Tunezyjczycy w rodzinnym gronie spożywają w tym dniu uroczysty, wystawny obiad, zaś narzeczeni składają sobie wizyty, obdarowując się prezentami.
2. Do najciekawszych wydarzeń kulturalnych, odbywających się w Tunezji, należą: Międzynarodowy Festiwal Ksarów w Tataouine (marzec – pokazy i występy związane z kulturą berberyjską); Święto Pomarańczy w Nabeul (kwiecień – festiwal organizowany z okazji końca sezonu, połączony z festynem oraz targami regionalnych produktów); Festiwal Sokolnictwa w El Haouarii (czerwiec – na festiwal przybywają sokolnicy z całego świata, odbywają się rozmaite konkursy, polowania i prezentacje ptaków drapieżnych); Festiwal Muzyki Symfonicznej w El Jem (lipiec – wydarzenie to gromadzi muzyków z wielu krajów); Festiwal Teatralny w Dougdze (lipiec/sierpień – festiwal poświęcony jest antycznej sztuce dramatycznej, pokazy klasycznych sztuk odbywają się w autentycznym starożytnym teatrze, wśród malowniczych ruin); Międzynarodowy Festiwal w Kartaginie (lipiec/sierpień – składają się na niego liczne koncerty i przedstawienia teatralne, występy gwiazd europejskich i arabskich, odbywające się we wspaniałym amfiteatrze w Kartaginie); Festiwal Jazzowy w Tabarce (lipiec/sierpień – koncerty sławnych oraz mniej znanych muzyków jazzowych, odbywają się one w tzw. Bazylice); Festiwal Bulla Regia (wrzesień – spektakle teatralne, koncerty, pokazy taneczne o charakterze narodowo - patriotycznym, odbywające się na terenie ruin Bulla Regia); Dni Kina lub Dni Teatru (październik – imprezy te odbywają się na przemian, co dwa lata, pokazy organizowane są w teatrach lub kinach w Tunisie i Kartaginie); Festiwal Sahary w Douz (składają się na niego pokazy taneczne, wyścigi wielbłądów oraz konkursy poetyckie); Międzynarodowy Festiwal Oliwek w Kalaâ Kebira (wystawy prac plastycznych i prelekcje związane z tematem oliwek, połączone z koncertami).
3. Tunezja słynie produkcji dywanów, której głównym ośrodkiem jest Kairuan. Dywany wytwarzane są w większości w prywatnych domach. Ich produkcją zajmują się kobiety, zaś umiejętność ręcznego tkania dywanów przekazywana jest w rodzinach z matki na córkę. Do najczęstszych motywów pojawiających się na tunezyjskich dywanach należą: lampa z Wielkiego Meczetu, drzewko oliwne, raj. Wykorzystywane wzory są zazwyczaj bardzo finezyjne i charakteryzują się bogactwem detali.
4. Piękno Tunezji wielokrotnie doceniane było przez reżyserów filmowych. To właśnie w tym kraju powstawały zdjęcia do wielu znanych produkcji. Do najważniejszych należą: „Gwiezdne wojny” (reż. George Lucas), „Jezus z Nazaretu” (1977 r., reż. Franco Zeffirelli), „Żywot Briana” (1979 r., reż. Terry Jones), „Poszukiwacze zaginionej Arki” (1981 r., reż. Steven Spielberg), „Fort Saganne” (1984 r., reż. Alain Corneau), „Piraci” (1985 r., reż. Roman Polański), „Angielski pacjent” (1996 r., reż. Anthony Mingella), „Gladiator” (2000 r., reż. Ridley Scott), „Quo vadis” (2001 r., reż. Jerzy Kawalerowicz), „W pustyni i w puszczy” (2001 r., reż. Gavin Hood). Filmy te realizowane były w takich miejscach jak: Tunis, jezioro Szatt al..………-Dżarid, oaza Chebika, oaza Tamerza, Monastyr, Kanion Mides, Kanion Sidi Bouhel, Matmata.

KUCHNIA:

Kuchnia tunezyjska uznawana jest za jedną z najbardziej pikantnych na świecie. Mieszają się w niej wpływy arabskie, francuskie, włoskie i tureckie. Jej podstawę stanowią: produkty zbożowe, ryby, mięso (głównie baranina i drób), warzywa. Niemal do każdego dania dodawane są jajka, tuńczyk i harissa (przyprawa będąca mieszanką ostrej papryki fil-fil, czosnku i oliwy).
Do potraw typowych dla tego kraju, a na pewno wartych spróbowania, należą:
- brik (ciasto faszerowane jajkiem, ziemniakami, pietruszką, czasem też tuńczykiem lub mięsem);
- tajine (potrawa przypominająca wyglądem omlet, składająca się z mięsa pokrojonego na małe kawałeczki gotowanego z różnymi przyprawami);
- merguez (pikantne kiełbaski z mieszanego mięsa wołowego i jagnięcego lub baraniego, z dodatkiem kminu rzymskiego, pieprzu i harissy);
- lablabi (zupa z ciecierzycy z dodatkiem harissy, jajka i tuńczyka);
- kuskus (drobna kaszka pszenna, podawana z mięsem, rybą lub warzywami).
Na deser można wybrać coś spośród następujących smakołyków:
- makroud (smażone ciasto nadziewane pastą z daktyli lub fig i polewane miodem);
- bambalouni (rodzaj pączków);
- assidat zgougou (pudding z orzeszków piniowych z kremem).
Do tradycyjnych napojów Tunezji należą natomiast: herbata miętowa, kawa oraz boukha (słodki, aromatyczny napój alkoholowy z fig, mieszany czasami z coca-colą).

Dorota Pansewicz